Column Remko Alberink: Ernie

Zo hoor en zie je hem niet, en zo speelt Henry ‘Flying Ernie’ Sala uit Westendorp een van de hoofdrollen in de EO-serie Typisch Achterhoek. Over deze serie is al veel gezegd en geschreven, dus dan kan dit epistel er ook nog wel bij. Het deed me goed de man te zien die ik in het voorjaar van 2017 interviewde. Vanwege het naderende jubileum van de Hamové toog ik destijds naar Huize Sala waar ik de vraag kreeg of ik ‘bier, bier of koffie’ wilde. Ik koos uiteraard voor het laatste, maar spoelde niet veel later de nare koffiesmaak weg met een biertje. Flying Ernie was en is gek van de motorraces op het eiland Man, baarde ooit met het ZoKaToRa-team, hetgeen staat voor zonder kapitaal toch racen. Nu heeft hij een eigen team, zo verneem ik via de beeldbuis, eindelijk weer eens een teameigenaar die handelt uit liefde voor de sport, in plaats van te paraderen in een iets te wit blousje met veel sponsorlogo’s op het racecircuit van Assen, een crosscircuit of kartbaan.

In de TV-serie wordt de Achterhoek neergezet als gebied waarin de meest uitzonderlijke types wonen, nog net niet het afvoerputje van Nederland. Met de serie an sich heb ik weinig op. Ik vind dat de makers in de delen die ik zag de hoofdpersonen ‘niet uitermate mooi’ portretteren. Nu weet ik als geen ander dat tv puur misleiding is, je kunt praktisch elk item de inhoud geven waarvan jij denkt dat de kijker dat wil zien. In dit programma wordt geen hardwerkende huisvader gevolgd met twee kinderen op de basisschool in Ulft, wachtend tot de zwemles is afgelopen in Terborg en die ‘s avonds bij moeder de vrouw aan de mint-thee zit en een boek leest. Nee, dat is niet apart genoeg, daar heeft de EO geen boodschap aan.

Ik vraag me dan ook oprecht af of de producent lekker gaat slapen als hij weer een aflevering op de plank heeft liggen. Aan de andere kant zegt het ook veel over de Nederlandse kijker, want blijkbaar is er een enorme belangstelling van de kijkers, en worden daarom programma’s als Chateau Meiland, Typisch Achterhoek of Temptation Island gemaakt, de Nederlandse kijker is gedegradeerd tot ramptoerist voor de beeldbuis.

Nu weet ik dat een avondje online vergaderen van gemeenteraad op het tv-scherm ook niet tot de verbeelding spreekt, zo ver staat de lokale politiek in sommige gemeenten al af van de aardse werkelijkheid.

Of ik dan geen tv kijk? Niet dat het u misschien interesseert, maar live-televisie heeft bij mij een streepje voor. Het is echt en het is puur. Ik kijk best veel, al is het fragmentarisch en vaak tenenkrommend, om vervolgens dan soms nog met mijn hoofd te schudden, verder te zappen en bij te veel gezapp de ogen te sluiten. Mijn eigen testbeeld gaat op zwart, na weer een avond bagger op de beeldbuis, en ik besef me wat voor een mooie job Angela de Jong van het AD toch heeft, als tv-recensent raak je immers nooit uitgeschreven in Nederland.