V.l.n.r. Hans Mellendijk, Gerda Wassink, Frans Miggelbrink en Jolanda Tankink. Foto: Ria Tuenter
V.l.n.r. Hans Mellendijk, Gerda Wassink, Frans Miggelbrink en Jolanda Tankink. Foto: Ria Tuenter Foto: Ria Tuenter
Foto’s

Jongerenbastion Kwaksmölle ten einde

Cultuur

‘De Kwak’ bood cultuur onder de radar een plek om te creëren

VARSSEVELD - Enkele weken geleden verscheen op de socials van Buurtzorg Jong Oude IJsselstreek het bericht dat na een halve eeuw de jongeren uit de Kwaksmölle verhuizen naar het centrum. Een mooie aanleiding om nog eens uitgebreid terug te kijken op de roemrijke historie van het cultuurcentrum met enkele hoofdrolspelers uit verschillende periodes. Allereerst bespreken we het ontstaan met medeoprichter Bert Scheuter, vervolgens de jaren tachtig met voormalig bestuurslid Ria Tuenter en beroepskracht Frans Miggelbrink, dan de jaren negentig met cultureel werker Peter Bosmann en tot slot de huidige tijd met jongerenwerker Roy Seinhorst en beheerder Bertie Roerig. 

Door Meindert Bussink

Onder de radar
‘Een bastion is een uitspringend verdedigingswerk van aarde of steen en maakt deel uit van een vesting of een fort’, aldus Wikipedia. In de koude oorlog was het Varsseveldse rijksmonument op de hoek van de Doetinchemseweg en de Zelhemseweg, ook daadwerkelijk een verdedigingswerk. Op de website van luchtwachttorens.nl is te lezen hoe luchtwachters door te kijken en luisteren het luchtruim afspeurden om laagvliegende vliegtuigen beneden radarbereik (900 meter) te signaleren: “Het Korpsluchtwachtdienst (KLD) bouwde tussen 1951 en 1958 een netwerk van 276 hoge uitkijkposten verspreid over het hele land. De ene helft op bestaande gebouwen, de andere op speciaal gebouwde torens.” In de decennia daarna keken en luisterden vooral beroepskrachten en jongerenwerkers naar culturéle laag- en hoogvliegers onder de radar.

Meneer Valkenburg en CuKa
“Eén ogenblik was heel belangrijk voor het ontstaan van de Kwaksmölle als plek voor de Varsseveldse jongeren”, weet de Varsseveldse schrijver en grafisch vormgever Bert Scheuter zich nog te herinneren. “Eind jaren zestig was er weinig te doen voor de jeugd en op de ‘mulo’ (meer uitgebreid lager onderwijs, red). Onze leraar Frans, meneer Valkenburg, vroeg op een dag” - Scheuter zet een deftige polygoon stem op - “Wat vinden jullie daar nu van jongelui?” Valkenburg was namelijk lid geworden van de jeugdraad van de gemeente Wisch en hij wilde zich actief inzetten voor de jongeren. Scheuter ging regelmatig met vrienden naar het gemeentehuis naar de afdeling CuKa, Cultuur Kamer, om poolshoogte te nemen: “Daar zaten we dan te kletsen met ambtenaren, hele grappige types waaronder Roel Vogelzang, ene heer Kormelink en later Toon Lamers die ook gemeentesecretaris werd. ‘Wanneer komt dat jeugdcentrum er nou eens’, riepen we dan. ‘Jongens, nou wegwezen, we moeten aan het werk’, kregen we dan te horen”. Lachend: “Dan zaten we op de grond en zeiden we: ‘We hebben de boel bezet’.”

El Bethel en de Hellway
Voordat er een locatie wordt aangewezen, worden er proefavonden georganiseerd in El Bethel memoreert Scheuter: “Dat was een soort activiteiten- en feestgebouw van de Wilhelminaschool en was destijds van gemeente of ze huurde die. Elke zaterdag kwamen wij dan met fietskarretjes en bierkratten en richtten wij het gebouw in met gekleurde lampen, spotjes en zwart landbouw plastic, maar op zondagochtend moest alles er weer uit voor andere activiteiten. Wij waren wel van de hardrock enzo en op de drukste avond kwam er wel 200 man. Als je nagaat wat een werk dat iedere keer was, maar we hadden ook wel een grote groep van 20 of 30 dertig man die hielp. Een deel daarvan ging daarna naar een keet aan de Molenweg op de Heelweg. Dat was een verbouwd kippenhok die we de Hellway noemden. Die groep bestond uit een stuk of zes, zeven mensen waaronder Hans Schuurman, Herman Wisselink, Henk Tannemaat, Dick ten Brinke en dat was dezelfde kern die naar de CuKa ging en later ook actief werd in de Kwaksmölle. Later kwamen daar ook heel veel anderen bij, waaronder Anne en Hein Zegwaard, Hans Kranenbarg, Tineke Metz, Gert Gesink en Gerrie Nijland.”

Als we die lege schuren bij het station nou eens ombouwen

Schuren bij het station
Op een gegeven moment heeft de gemeente een locatie in gedachten en Scheuter zet weer de gewichtige stem van Valkenburg op: “Jongelui, wij hadden gedacht dat als we die lege schuren bij het station nou eens ombouwen. Zouden jullie dat wat vinden?“ Tegenwoordig is het mooi licht bij het station, maar toen was het daar hartstikke donker met veel vervallen keten. Wij zeiden, en de meisjes vooral: ‘Daar mogen wij van onze ouders niet naar toe’. Maar de jeugdraad dacht waarschijnlijk, dan zitten ze lekker ver weg”. Scheuter heeft wel een andere locatie in gedachten.

De gebroeders Kwak
“Vroeger ging ik met mijn vader kippenvoer halen en spelen bij Ten Brinke, naast de Kwaksmolen. Gebroeders Hein en Willem waren de laatste molenaars daar en hadden een grote dieselmotor in het ronde gedeelte, want de wieken waren vlak na de Tweede Wereld oorlog al verwijderd. Wij gingen dan door kapotte ramen of open deurtjes helemaal naar boven en schreeuwden naar beneden: ‘Hey Hein.’” “‘Potverdikke jongens’, riep hij dan”, lacht Scheuter, “en voordat hij boven was, waren wij alweer bededen”. Scheuter zegt op een dag tegen Valkenburg: “De gebroeders Kwak stoppen, precies bij die nieuwe wijk die er komt (De Brie). De jongens van Ten Brinke, Dick en Henk, die zeiden dan: ‘Oh, dat is veel te duur, dat doet de gemeente toch nooit’. Die zagen er helemaal niks in en ik stond wel een beetje bekend als een fantast, maar ik vond dat wel een geuzentitel. Een half jaar later stond ineens in de krant: “Gemeente Wisch schaft Kwaksmolen aan met de optie om op termijn er een jongerencentrum in te plaatsen”. Het gemeentehuis zocht contact met de groep jongeren van El Bethel en Hellway en zo ontstond de eerste werkgroep volgens Scheuter: “Alle vrije tijd stopte we erin. Muren afbikken en die klomp waar die dieselmotor op stond. Het was allemaal handwerk en heel veel hebben we zelf gedaan. Tijdens het bikken stond je dan te bedenken wat je daar zou doen. ‘In barren ground you can see any seed you like’ en die woestijngrond bleek heel vruchtbaar voor alternatieve ideeën.”

Cor Heil en Peter Eikenaar
Het eerste bestuur ontstaat: “Cor Heil was altijd overal bij betrokken en hij kende ons ook van het kinderkamp dat destijds ook al een tijdje was opgericht. Hij werd toen projectleider en zat ook bij een aantal vergaderingen. Als hij er niet bij was, deden wij verslag aan Cor en die deed weer verslag aan het opgerichte bestuur. Hans van de Linden was toen penningmeester en kwam ook regelmatig langs. Hij moest bijvoorbeeld besluiten wat er wel of niet in kon, zoals een tapinstallatie of het onderhandelen met de brouwerij.” Daarna wordt Peter Eikenaar rond 1974 de eerste full time beroepskracht: “Er kwam toen ook vrij snel een scheiding der geesten in werkgroep, want er kwamen ook allemaal mensen bij die disco wilde. Toen dreigde het een platte disco te worden, maar wij waren meer van de hardrock en draaiden Yes enzo. Toen werd besloten vrijdag disco, zaterdag wij en zondags om en om.”

SSKWW
In diezelfde periode ontstaat in Terborg de Kameleon en in Silvolde het Pakhuus. Samen met De Kwaksmölle en met mensen van het Kinderkamp wordt de overkoepelende stichting SSKWW (Stichting Sociaal Kultureel Werk Wisch) opgericht en wordt alles ook wat formeler. Onder meer Ria Tuenter, nu freelance tekstschrijver en communicatiemedewerker bij de gemeente Oude IJsselstreek, zit dan in allerlei besturen en werkgroepen. “Ik begon in 1981 als negentienjarige vrijwilliger toen ik net klaar was met het vwo. Hetty Zegwaard was destijds voorzitter. Zij heeft echt heel veel betekend voor het cultureel werk in Wisch.”

Diverse werkgroepen
Om een beeld te schetsen van de activiteiten uit die tijd, noemt Tuenter een aantal werkgroepen waarin ze dan actief is: “Ik was onder andere lid van de kinderwerkgroep, de tienerwerkgroep en de gehandicapten werkgroep. Die laatste organiseerde elke twee weken een activiteit voor mensen met een beperking, zoals bijvoorbeeld Sybolt van der Meer en andere bewoners van gezinsvervangend tehuis De Hoeksteen. Ik heb in die werkgroep ook mijn vriend Wim Groot Nibbelink leren kennen. In 1982 kregen we verkering en inmiddels zijn we al 42 jaar en twee kinderen verder. Daarnaast was ik vrijwilliger bij het Filmhuis en jongeren werkgroep NIX. Die laatste werkgroep haalde bands naar de Kwaksmölle, zoals bijvoorbeeld Vitesse. De band van drummer Herman van Boeyen die net een grote hit had met ‘Rosalyn’. Ook de alternatieve one man band Son of Tarzan was een onvergetelijk en hilarisch optreden.” Lachend: “Ik heb mien wat afgestencild in die tied. Eerst moest je alles nog inbranden op een speciale machine. Je maakte als het ware een kopie. Dat stonk enorm. Het stencillen deed je op een andere machine, waar je handmatig aan moest draaien. Daarmee heb ik flink wat spierballen gekweekt.”

Middelpunt van het dorp
Tuenter is bijna dagelijks in De Mölle en kan het mooi combineren met drie halve dagen werken op het postkantoor. Tevreden blikt ze terug op die tijd: “Ik heb heel veel geleerd, zoals omgaan met mensen met een verstandelijke beperking, hoe je een band moet boeken en hoe een bestuur functioneert. Ook heb ik er een enorm netwerk opgebouwd. Het was een bruisende tijd. De Mölle had een centrale plek in het dorp. Ook de disco op zondagmiddag was roemrucht. Daar ben ik als bezoeker regelmatig geweest voordat ik er vrijwilliger werd.” Toen Jo Verhoeven, de opvolger van Peter Eikenaar, wegging zat Ria in de sollicitatiecommissie voor diens opvolger: “Frans Miggelbrink, toen vrijwilliger bij De Kameleon in Terborg, kwam als beste uit de bus.”

Eiland Varsseveld
Schrijver, presentator en dagvoorzitter Frans Miggelbrink begint na de Katholieke Sociale Academie in Enschede en de Kopse Hof in Nijmegen in 1982 bij de Kwaksmölle: “We hadden toen bezoekers van 6 tot 96, van dansende bejaarden tot kinderclubs. Voor elke doelgroep was een activiteit en we hadden wekelijkse heel veel bezoekers. Ik heette dan ook geen jongerenwerker, maar was cultureel werker, ook wel beroepskracht”. Uit gesprekken met de huidige jongerenwerker van Buurtzorg Jong Roy Seinhorst en Miggelbrinks opvolger Peter Bosmann bleek dat Varsseveld geografisch gezien enigszins als een eiland wordt gezien in de gemeente. De uit Terborg afkomstige en toen in Ulft wonende Miggelbrink herkent zich daar wel in: “Dat eiland gevoel klopt wel, ook destijds. Ik heb ook het idee dat het jongerenwerk nu meer gericht is op de problemen van jongeren, terwijl het toen veel meer ging om een leuke tijd hebben met bands en zelf activiteiten organiseren. We waren destijds ook veel minder aangewezen op potjes, want de financieringsstroom kwam gewoon via de gemeente die het als basisvoorziening zag. Die relatie was soms wel hectisch.” In 1994 vertrekt Miggelbrink en breekt weer een nieuw tijdperk aan.

De jaren negentig
Opvolger Peter Bosmann, die alweer enige jaren bij de gemeente Renkum sociaal werk doet, deelt de observaties van Miggelbrink dat het jongerenwerk is veranderd. Dat geldt niet alleen voor Varsseveld of de Oude IJsselstreek: “Overal waar je nu kijkt, het jongerenwerk zoals wij dat kennen bestaat niet meer. We hadden de Kwak helemaal zelf ingericht en buiten een JOP (Jongeren Ontmoetingsplek). Deze werd zelfs een keer door jongeren opgeblazen, maar ook weer zelf betaald en opnieuw opgebouwd. Dit waren leerzame lessen door jongeren ook consequenties te laten ervaren.”

Jongeren wilden iets nalaten
Bosmann: “Wij waren destijds van mening dat de Kwak een pand was voor iedereen, voor het hele dorp. Dit is toen ook verder uitgebouwd met initiatieven in de koepel door mensen als Michael Wentink. Om de zoveel jaar komen er wel groepjes jongeren met ideeën en we hebben altijd gezegd: ‘We gaan niks verzinnen, maar staan in dienst van de ideeën.’ Van oefenruimte tot rave partij of informatie bijeenkomsten, alles kon. Wij wilden kansen bieden en niet dat de gemeente zegt wat het aanbod moet zijn. Aan de ene kant had je de bands, aan de andere kant ook ravers. Je wilde ze beide bedienden. De jeugd van tegenwoordig zit meer aan de consumptieve kant, terwijl de jeugd van toen echt iets wilde neerzetten of iets nalaten.”

We staan in dienst van de ideeën

Dubbeltjes platwalsen tot gulden
In tegenstelling tot de periode die Miggelbrink beschreef, was de financiering in de jaren negentig minder vanzelfsprekend: “Wij zaten daar in opdracht van de gemeente en SSKWW. Deels betaalde de jeugd zelf dingen en deels kwam de financiering via fondsen.” Bosmann had echter wel de beschikking over veel mensen en tijd: “We probeerde we ieder dubbeltje plat te walsen en daar een gulden van te maken. De voorwaarden om iets te organiseren, waren ook niet zo strak. Als er maar mogelijkheden ontstonden om jezelf te ontwikkelen.”

Drankhok open gebroken, kluisje gejat
Bosmann beschrijft ook een tijd waarin ‘in ieder kippenhok een bandje oefende’: “Toen programmeerde de Radstake bijvoorbeeld ook nog veel meer bands. Jongeren leven tegenwoordig veel meer in een digitale wereld en minder in het hier en nu.” Naast de opgeblazen JOP, waren er meer leerzame momenten die jongeren niet in de digitale wereld leren: “Ik heb heb ook wel eens jongeren gehad die zeiden: ‘We kunnen het zelf’ en vervolgens was de volgende dag het drankhok open gebroken en het kluisje gejat. De conclusie was dan dat ze het nog lang zelf konden. Ik vind het jammer dat nu vaak de prikkel ontbreekt om in aanraking te komen met anderen. Je blijft in eigen subcultuur, in zoverre je daarvan kunt spreken, en het is allemaal veel individueler door onder meer sociale media. Jongeren van toen zeggen wel eens tegen me: ‘Dat wat ik toen deed en de vrijheid die ik kreeg, hebben me gemaakt wie ik nu ben.’”

Optreden als betaling voor de huur
Dit herken ik als muzikant en organisator helemaal en vandaar dan ik met dit artikel een kleine monumentje opricht voor de Kwaksmölle en andere ‘knutselplekken’, zoals ik ze vaak noem. Eind jaren negentig repeteerde ik namelijk met mijn band Out of Order in een oude kippenschuur tussen Varsseveld en Dinxperlo en toen we daar weg moesten, konden we een ruimte in de molen van de Kwak huren. De enige voorwaarde die Peter ons stelde was: “Ok, dan moeten jullie wel twee keer per jaar optreden”. Destijds begreep ik deze deal niet goed en dacht ik: “Relaxt, we hebben een oefenruimte én twee optredens”. Inmiddels begrijp ik dat Peter hiermee de lokale cultuur letterlijk naar binnen haalde en hiermee aan zich bond. Jaren later bleef ik contact houden met Peter en organiseerde ik in de Kwak workshops voor mijn OpenMinded Muziekschool en repetities voor de Changes leerlingenconcerten. Peter begint hard te lachen als ik hem herinner aan mijn onwetendheid van weleer: “Haha, ja ik had jullie een factuur voor de huur kunnen sturen, maar jullie had dan weer facturen voor de optredens kunnen sturen. Ik wilde niet alleen faciliterend zijn, maar de scene naar binnen halen. Ook later toen je die workshops en repetities voor je leerlingen organiseerde heb ik geen rooie cent van je gehad, ik wilde alleen een tegenprestatie. Met die sessies hebben we de deuren weer open gezet voor anderen.”

Kweekvijvers
Beide constateren we dat een dergelijke ruilhandel minder voorkomt in een steeds meer gereguleerde cultuursector met dure panden voor poppodia en daarmee het verlies van waardevolle knutselplekken. Bosmann: “Ik noem het altijd kweekvijvers, maar we bedoelen hetzelfde. Waar vind je nog plekken om zelf te ontwikkelen, los van een opleiding, maar samen met leeftijdsgenoten? Ook dit zie je op meer plekken. Hoe sterk is de scouting nog? Veel bestaan er niet meer en veel verenigingen zijn op zoek naar vrijwilligers. Dat moet je ervaren hebben in je jeugd. Bij ons werden bezoekers vrijwilligers, vrijwilligers werden weer aanbieders en de kinderen van die ouders stroomden vervolgens ook weer in. Natuurlijk moet je mee-veranderen en niet krampachtig terugkijken, maar kernwaardes veranderen niet. Jezelf ontplooien en talenten ontdekken blijft. Wat je zegt, we moeten wel speeltuinen houden, we moeten creëren. We hebben eens wat jongens gehad die letterlijk hun eigen danskooien hadden gemaakt en toen op zoek gingen naar dansers. Wij zeiden toen: “Ga er anders zelf maar instaan.”

We moeten speeltuinen houden, we moeten creëren

Bosmann vindt dat cultuur in Nederland ondergewaardeerd wordt: “Een kaartje voor een band mag nog geen 10 euro kosten, maar een voetbalkaartje kan wel 30 euro kosten en bij hele dure concerten wordt ook100 euro geaccepteerd.” Om waardering te creëren voor cultuur, moet je het zelf hebben ervaren. Bosmann maakt een mooi parallel met de natuur: “Ik sprak eens met een ontwikkelaar en die vroeg zich af hoe mensen respect kunnen krijgen voor de natuur als ze er niet in mogen spelen. Ik mis de toevalligheid, de prikkel iemand gezien te hebben die creatief bezig is met handen en geest om iets te creëren. Daar mogen we echt meer waarde aan geven, want cultuur ontspant niet alleen, het ontwikkelt je ook.”

PlayStations en verhuizen
Roy Seinhorst is momenteel actief in Varsseveld, als onderdeel van een team jongerenwerkers van Buurtzorg Jong: “We begonnen met een bank, een tv en een voetbaltafel. Als snel melde een groep oudere jongeren zich en daar rolde de jongereninloop op woensdag uit. Uiteindelijk hebben we samen met jongeren gekeken waar de behoefte lag en dat bleek uit creatieve activiteiten te bestaan zoals diamond painting en knutselen. Daarnaast wilden ze een PlayStation 5 spelcomputer, maar toen kregen ze een PS4 en zeiden we: “Laat eerst maar eens goed gedrag zien” en dat werd uiteindelijk beloond. Inmiddels hebben we ook Nintendo Switch spelcomputer.

Er werd ook contact gezocht met basisscholen IKC Groeituin en de Meeander: “Daardoor zijn we flink gegroeid en verhuizen we nu naar de grotere locatie in het centrum.” In 2021 schreef Seinhorst een plan vanuit het Jimmys concept dat nu wordt uitgevoerd vanuit Buurtzorg Jong. Op de website van wijzijnjimmys.nl valt een vergelijkbare filosofie te lezen die bovenstaande voorgangers ook voorstonden: “Een plek voor en door jongeren met vragen en ideeën. Jongeren kunnen in het pand laagdrempelig naar binnen lopen met vragen en plannen. Jongeren betrekken bij alle ontwikkelingen, het bedenken en uitvoeren van alle activiteiten door jongeren zelf gedaan.” Nu de jongeren uit de Kwaksmölle zijn vertrokken, wil dat niet zeggen dat er niets meer in het pand gebeurt. Seinhorst: “Sociaal Werk Oude IJsselstreek maakt er nog gebruik van voor lezingen, koffiedrinken, sjoelen et cetera”.

De uit Varsseveld afkomstige Bertie Roerig is alweer bijna zes jaar beheerder. Zijn vrouw was daar werkzaam en toen hij met pensioen ging, is hij daar ook aan de slag gegaan: “Ik vind het heel erg jammer dat de jongeren nu weg zijn, maar wij zijn nog goed bezet, dus het voortbestaan van de Kwaksmölle zit wel goed”.

Jo Verhoeven, met rechts voorzitter SSKWW Ben te Paske tijdens het afscheid van Jo in februari 1982.
De Kwaksmölle vanaf de Zelhemseweg in Varsseveld. Foto: Freek Wolsink
Optreden van de band Vitesse in de zaal van de Kwaksmölle op 26-02-1982. De band van drummer/zanger Herman van Boeyen had toen net een hit met het nummer Rosalyn.
Sibolt van de Meer tijdens carnaval begin jaren '80.
Rechts Sietze van de nabijgelegen patatkraam.
Afbeelding
Jo Verhoeven, Joop Mellée, Theo Peppelman en Jan Duitshof.
Jo Verhoeven met links vriendin Gerrie en helemaal links Hetty Zegwaard die net wegloopt. Op de voorgrond Jan Weikamp
Stagiair Ria Pouwes en Annerike Heezen, de rechterhand van Jo Verhoeven.
Vrijwilligers van de Kwaksmölle begin jaren tachtig met v.l.n.r. Jos van Haarlem, Hans Hofs, Eddy Boesveld (keeper SC Varsseveld muzikant bij Easy Eddie and the Sweet Lovers) en Wim Groot Nibbelink.
Optreden van de band Vitesse in de zaal van de Kwaksmölle op 26-02-1982. De band van drummer/zanger Herman van Boeyen had toen net een hit met het nummer Rosalyn.
NIX presenteert Son of Tarzan in de Kwaksmölle
NIX presenteert Son of Tarzan in de Kwaksmölle
Optreden van de band Vitesse in de zaal van de Kwaksmölle op 26-02-1982. De band van drummer/zanger Herman van Boeyen had toen net een hit met het nummer Rosalyn.
In 1987- 1988 was Dis&Co in de Kwaksmölle in Varsseveld
In 1987- 1988 was Dis&Co in de Kwaksmölle in Varsseveld
De laatste tienerdisco van het seizoen 1992 in de Kwaksmölle in Varsseveld
Dis&Co Kwaksmölle Varsseveld
Dis&Co Kwaksmölle Varsseveld
Dis&Co Kwaksmölle Varsseveld
Out of Order nog verkleed als 'Duitse sub-top band Ecke' en eigen voorprogramma bij de cd-presentatie van Round One in De Kwaksmölle
Out of Order verkleed als 'Duitse sub-top band Ecke' en eigen voorprogramma bij de cd-presentatie van Round One in De Kwaksmölle
Gitarist Meindert Bussink in de Out of Order oefenruimte op de eerste verdieping van de Kwaksmölle in Varsseveld in 2001
Gitaristen Evert Zeevalkink (links) en Meindert Bussink (rechts) met invalbassist Ralf Klein Nibbelink (midden) in de Out of Order oefenruimte op de eerste verdieping van de Kwaksmölle in Varsseveld
Gitarist Evert Zeevalkink in de Out of Order oefenruimte op de eerste verdieping van de Kwaksmölle in Varsseveld in 2001
Bassist Jan-Willem Wisselink in de Out of Order oefenruimte op de eerste verdieping van de Kwaksmölle in Varsseveld in 2001
Drummer Matthijs Wassink in de Out of Order oefenruimte op de eerste verdieping van de Kwaksmölle in Varsseveld in 2001
Out of Order in de oefenruimte op de eerste verdieping van de Kwaksmölle in Varsseveld in 2001
cd-hoes Round One van Out of Order, foto boven op de molen van de Kwaksmölle in Varsseveld
Out of Order, boven op de molen van de Kwaksmölle in Varsseveld, foto die werd gebruikt voor de cd-hoes van Round One
Jongerenwerker Peter Bosman bij een OpenMinds workshop in de Kwaksmölle 2008/2009
Leerlingen van de OpenMinded Muziekschool bij een OpenMinds workshop in de Kwaksmölle 2008/2009
Leerlingen en docenten van de OpenMinded Muziekschool bij een OpenMinds workshop in de Kwaksmo¨lle 2008/2009 en links jongerenwerker Peter Bosman op drums
Leerlingen van de OpenMinded Muziekschool bij een OpenMinds workshop in de Kwaksmo¨lle 2008/2009
Leerlingen van de OpenMinded Muziekschool bij een OpenMinds workshop in de Kwaksmölle 2008/2009
Gitaardocenten van de OpenMinded Muziekschool bij een OpenMinds workshop in de Kwaksmölle 2008/2009
OpenMinds workshop van de OpenMinded Muziekschool onderin in de molen van de Kwaksmölle 2008/2009
OpenMinds workshop van de OpenMinded Muziekschool onderin in de molen van de Kwaksmölle 2008/2009
Poster OpenMinds workshop van de OpenMinded Muziekschool in de Kwaksmölle 2008/2009
Poster OpenMinds workshop van de OpenMinded Muziekschool in de Kwaksmölle 2008/2009

Advertenties doorgeplaatst vanuit de krant