Voor geen geld

Voor geen geld

“Al-Hilal biedt 300 miljoen voor Kylian Mbappé, Franse ster kan 700 miljoen in één jaar verdienen”, kopt de Gelderlander eind vorige maand. Deze Saoedische club is bereid om een megabedrag van één miljard op tafel te leggen voor één voetballer. Hoewel Mbappé bedankt voor de eer, denk ik bij mezelf: wat een waanzin! Gevoelens van verontwaardiging en boosheid buitelen bij mij over elkaar heen. Er zijn zoveel betere bestemmingen te bedenken voor al hun miljarden; bestemmingen die de mensheid echt vooruit kunnen helpen. Zouden die toch al steenrijke voetballers nou echt gelukkig worden in een land waar het met de mensenrechten nogal slecht is gesteld? Waar regelmatig executies zijn en waar vrouwen stelselmatig worden onderdrukt. Ik moet er niet aan denken om daar te wonen. Voor geen geld.

Letterlijk voor geen geld word ik op mijn achttiende vrijwilliger in Cultureel Centrum de Kwaksmölle in Varsseveld. Ik heb het daar zo naar mijn zin, dat ik in korte tijd in allerlei besturen en diverse werkgroepen zit. Van dagelijks bestuur tot stichtingsbestuur en van filmhuis tot gehandicaptenwerkgroep en alles wat daartussen zit. Ik heb er zo ontzettend veel geleerd, samen met andere vrijwilligers zoveel bezoekers een leuke middag/avond bezorgd, zoveel mensen leren kennen én… ik kwam er de liefde van mijn leven tegen. Dat is pas echt rijkdom! 

Als mijn moeder in 2011 in een verpleeghuis wordt opgenomen, ervaar ik vanuit een andere invalshoek hoe belangrijk vrijwilligers zijn. Naast de fantastische zorg en aandacht die ze krijgt van de verzorgenden, zijn de momenten met al die lieve mensen die zich belangeloos inzetten voor de bewoners, ook van grote toegevoegde waarde. Een uitje, bloemschikken, zwemmen of een stukje fietsen op de duofiets, zijn zomaar wat voorbeelden. Vooral de fietstochtjes vindt ze geweldig. Met grote dank aan vrijwilliger Jos. Als hij binnenkomt, begint haar gezicht te stralen. Van Jos hoor ik later dat hij net zo geniet van deze uitstapjes met mam. Hij maakt vaak een rondje door het dorp met haar. Ze herkent vrijwel niets meer. Op één punt na: ons huis. Dat blijft een baken in een wereld die voor haar steeds verwarrender wordt. Soms stoppen ze even en kijkt ze naar het huis waar ze zo vaak en met zoveel plezier op de kleinkinderen heeft gepast. Zouden er herinneringen boven komen? Jos legt op een dag dit bijzondere moment vast met zijn camera. Daar ben ik hem zeer dankbaar voor; die foto heeft zoveel emotionele waarde en raakt me nog altijd.

Terug naar het bericht over de met geld smijtende Saoedische landen. Diezelfde dag zie ik op social media een interview met de Amerikaanse acteur Jim Carrey. Tot grote verbazing van de interviewster vertelt hij dat hij afscheid neemt van het witte doek. “I have enough, I’ve done enough, I am enough”, zegt hij. Vrij vertaald: “Ik heb genoeg, Ik heb genoeg gedaan en ik bén genoeg.” Wat zou het mooi zijn als meer mensen tot dit inzicht komen.