Vakantiereflectie
OpinieWellicht leest u deze column via de digitale krant en bent u net als ik met vakantie. Even de batterij opladen, eff’n de kop løg. Met de sleurhut naar Frankrijk, zonder vliegschaamte naar Verweggistan, uitjes vanuit huis, een bezoek aan vrienden of familie, achterstallige klusjes wegwerken of de stapel nog te lezen boeken eindelijk confronteren.
Vakantie zorgt voor nieuwe energie, inspiratie en biedt tijd voor reflectie. Wat heb ik afgelopen jaar bereikt en wilde ik dat ook bereiken? Was ik er voor mijn familie en vrienden of heb ik mijn hobby voldoende kunnen uitoefenen? Op het werk bespreekt u wellicht kwartaaldoelen of jaarcijfers, maar structurele aandacht voor persoonlijke ontwikkeling komt er in mijn beleving doorgaans bekaaid vanaf.
Met de komst van bestsellers zoals GRIP van Rick Pastoor zijn zeker zaadjes gepland, maar ik vraag me af hoeveel zoden deze zaden aan de dijk zetten. Ik hoor u denken: “Moet dat dan?” Geen idee, maar ik begreep dat er bij het groeiende bezinningstoerisme tijdens scharniermomenten in het leven behoefte is aan introspectie. Een rol die voorheen vaak door een pastoor zonder hoofdletter werd vervuld, maar steeds meer wordt vervangen door wandelingen. Deze eeuwenoude activiteit vormt een krachtige bron van innerlijke rust en reflectie en met bijvoorbeeld de Varsseveldse Vennebulten, het Idinkbos op Sinderen of de Oude IJssel biedt onze gemeente hiervoor prachtige pelgrimspaden.
In het afgelopen half jaar werden de kerken van Etten en Gendringen aan de eredienst onttrokken en toegevoegd aan een groeiende lijst van gewezen gebedshuizen. De dalende behoefte aan wekelijkse bijeenkomsten volgens het format van de kerk neemt in het hele land al decennia af, maar het bezinningstoerisme illustreert dat de behoefte aan contemplatie niet is gedaald. Laat ik voor mezelf spreken.
Vroeger ging met mijn ouders eens in de maand naar de kerk in Varsseveld. Als tienjarige kon ik me inleven in de verhalen over goed en kwaad en vergeleek ik die met de moraliteit uit sprookjes. Het dogmatische karakter van het geloof vond ik echter wringen met het idee dat iedereen erbij hoort, maar structurele momenten waarbij gereflecteerd wordt op bovenstaande voorbeelden ontbreken momenteel wel bij mij en hierin ben ik denk ik niet alleen. Incidenteel wel, tijdens het hardlopen of in gesprekken met vrienden.
Nu ik zo aan het reflecteren ben op mijn reflecties, vraag ik mij af waarom borrelt deze behoefte naar bezinning op bij de zomer- en de kerstvakanties? Iedere dag is toch een nieuwe dag om te reflecteren? Of iedere week of iedere maand. Hoe opgeruimd bent u in uw hoofd en welke inspiratie haalt u uit uw vakantie?
Meindert Bussink
