Oranje-hysterie

De Olympische Spelen zijn voorbij, het EK voetbal is geweest en de Tour de France ligt achter ons. Gelukkig zijn de vaderlandse voetbalcompetities op de hoogste niveaus weer begonnen, hebben we toch wekelijks weer iets om naar uit te kijken.

Na al die evenementen deze zomer min of meer te hebben gevolgd, moet me wel iets van het hart. Dat begint met de huiskamervraag wat Yibbi Jansen (Nederlandse hockeyster), rugbyer Selesitino Ravutaumada (Fiji), tafeltennisser Daniel Gonzalez (Puerto Rico) en de Nederlandse voetballer Memphis Depay deze zomer gemeen hebben. Inderdaad, meteen goed geraden, ze droegen allemaal een haarband.

Nou ben ik helemaal geen Memphis-aanhanger, begrijp me goed. De ooit fantastisch spelende voetballer heeft de laatste jaren meer gemiste duels dan sportieve hoogtepunten. Maar de manier waarop hij verketterd is voor het dragen van een haarband, zegt mij veel. Anno 2024 is imago belangrijk. In de politiek, in de entertainmentindustrie en in de sport. Elk woord wordt daarnaast op een weegschaaltje gelegd en bij een uitglijder wacht voor sommigen meteen de brandstapel. Dat komt omdat wij mensen steeds meer smullen van de scheve schaatsen die mensen letterlijk, woordelijk of figuurlijk rijden, dan van de prestaties die geleverd worden. Als die haarband echt zo’n probleem was geweest, waarom heb ik dan niemand gehoord over Jansen, Ravutaumada en Gonzalez gehoord? Selectieve verontwaardiging dus, bah.

De Oranjezomer is voorbij. Persoonlijk vond ik dat de NOS als uitzendgerechtigde voor Nederland wel wat objectiever had kunnen zijn. Als sportliefhebber gaat het mij namelijk om de sport, niet om een aaneenrijging van oranjemomentjes. Af en toe leek de publieke omroep wel een in oranje gedoopte afdeling cq uithangbord van de Rijksvoorlichtingsdienst, zoveel mogelijk jubel en heel veel hosanna.

Sport moet leidend zijn, niet het kleur shirt, dat is ook de essentie van de Olympische Spelen. Opvallend was daarnaast dat na één van die Nederlandse hoogtepunten Olympische Spelen, de sensationele gouden medaille voor de 3x3 basketballers van Nederland, meteen de grootste blunder van de NOS volgde. Er werd snel overgeschakeld naar de studio op locatie waar NOS-moeder overste Dione de Graaff zat te wachten met een tergend sloom programma zonder verrassing, zoals zo vaak zonder franje. Ik geef toe, ik heb ze niet allemaal gekeken, u weet nu ook waarom. Nee, de NOS behaalde zeker geen medaille in Parijs. Veelvuldig matig commentaar, slechte journalistieke keuzes en ‘Studio De Graaff’ als toetje voor het slapen gaan, nou mijn ogen gingen heel vaak te vroeg dicht.