Column Remko Alberink
Herinneringen
OpinieDe dagen worden korter en we hebben al zes keer gehoord dat het gedaan is met de warmte. Kortom, de maand oktober is aangebroken en we maken met zijn allen een zachte landing richting de wintermaanden. In huize Alberink betekende dat vroeger veel spelletjes doen, zonder dat er een computer aan te pas kwam. Kaarten, monopoly en vier op een rij, alleen mens-erger-je-niet kon ik niet zo goed spelen.
Verder was het schaatsen kijken op tv in het weekeinde, zondagmiddag een traditionele boswandeling om even frisse lucht te scheppen en daarna door naar opa en oma. Daar speelden we op het pleintje en kregen we een tumtummetje als we uitgeteld binnen kwamen. Hoe anders is het nu? Ik denk dat er meer gefacetimed wordt met opa en oma, dat er minder buiten gespeeld wordt, dat persoonlijk contact een stuk minder is en ieder individu een eigen agenda afwerkt. Maar het kan ook anders. Ik word blij dat in mijn omgeving er nog wél mensen zijn die voor opa en oma zorgen, van kinderen die wél op een pleintje tegen een bal aanschoppen en ik wél een volle parkeerplaats bij Engbergen zie op zondagmiddag. Het is dus niet alleen kommer en kwel tegenwoordig.
Ondanks alles verlang ik best wel eens terug naar de tijd van vroeger. Niet omdat het beter was, maar een stuk minder ingewikkeld. Keuzestress was een woord dat niet bestond, je werkte standaard de verjaardagen af in familiaire kring, gingen in ons geval jaarlijks uit eten met opa en oma als ze jarig waren. Waarbij ik wel moet zeggen dat oma’s wil wet was. Want zelfs als opa jarig was, gingen we naar een Chinees-Indisch restaurant, ook al lustte opa geen Chinees eten. ‘Doe maar een patat met een kroket, wat groente en appelmoes’ was een jaarlijks twee keer terugkerende uitspraak van mijn grootvader, zonder de uitgebreide menukaart te hebben bekeken. Mijn neven en ik proesten het steeds weer uit na zo’n droge mededeling.
Nee, de tijd van vroeger was goud, maar die komt niet meer terug. In de donkere maanden heb ik persoonlijk meer behoefte aan lezen, sta ik net iets vaker aan het biljart, is er tijd voor wat onthaasting waar mogelijk en worden er plannen gesmeed, zowel beroepsmatig als privé.
Ik word ouder, hecht misschien intussen wel meer belang aan de herinneringen van toen dan aan huidige ervaringen. Misschien moet ik leren dat de wereld van de volgende generatie leidend wordt, zij zijn immers niet anders gewend. Zelf probeer ik met mijn inmiddels volwassen dochters wekelijks wel iets af te spreken. Als journalist is het soms lastig plannen, maar we zijn niet anders gewend, en het lukt aardig. Wat ik echter niet standaard voor ze heb, dat zijn lekkere tum-tummetjes.
