Sporen van liefde

Een paar weken geleden las ik in de Gelderlander een artikel over twee jonge, ongeneeslijk zieke vrouwen die door het delen van hun persoonlijke verhalen op sociale media, veel reacties losmaken in heel Nederland. De 17-jarige Jade Kops heeft sinds haar veertiende een grote tumor die van haar keel tot haar oor loopt. Eind augustus kreeg ze te horen dat deze ongeneeslijk is. Februari volgend jaar verschijnt haar boek ‘Voor altijd jong’.
De 26-jarige Eva Hermans-Kroot, bekend van het televisieprogramma ‘Over mijn lijk’ en de gesprekken die ze live voerde met Mattie en Marieke tijdens hun radio-uitzendingen, overleed zeer recent op 30 november aan de gevolgen van longkanker. Ook zij schreef een boek: ‘Longeneeslijk’.
Kenmerkend voor beide vrouwen is dat zij ontzettend open over hun ziekte zijn en ondanks alle dieptepunten toch positief blijven. En dan te bedenken dat toen ik opgroeide mensen het woord kanker terugbrachten tot de letter ‘K’, omdat ze het volledige woord nauwelijks in de mond durfden te nemen. Deze jonge vrouwen treden de buitenwereld tegemoet met een stralende glimlach en laten ondertussen ook de ellende zien die bij de behandelingen hoort. Dit oogst veel bewondering. Ze zijn het symbool van hoop, levenslust en vooral inspiratie.

Afgelopen jaar maakt onze familie van dichtbij mee hoe groot de impact van de diagnose kanker is. Ons nichtje Ivon, net 30 jaar, bevalt augustus vorig jaar van een gezonde zoon: Stijn. Tijdens de keizersnede blijkt dat haar buik vol zit met kankercellen. Enkele weken later hoort ze dat het om een ernstige en ongeneeslijke vorm gaat. De roze wolk verkleurt ineens naar gitzwart. Toch blijft Ivon positief. Vastbesloten om de tijd die haar nog gegund is tot een mooie tijd te maken. Ondanks de chemokuren geniet ze enorm van het moederschap.
Het ongelooflijke lijkt te gebeuren: de tumoren worden kleiner en ze kan geopereerd worden. Er gloort weer hoop. Na een zware herstelperiode begint een nieuwe serie chemokuren. Bij de derde kuur blijkt dat de kanker weer volledig terug is. De behandelingen worden gestaakt. Het verdriet bij al haar dierbaren is enorm. Ivon zelf blijft positief en vrolijk. Wat heb ik een bewondering voor haar kracht. Ongelooflijk! Zij nodigt familie en vrienden uit om afscheid te komen nemen, bereidt haar eigen uitvaart voor en ontwerpt haar eigen rouwkaart. Eind mei overlijdt ze. Haar levensmotto om van elke dag te genieten, bracht zij als geen ander in de praktijk.

Dit is mijn laatste column van het jaar. Ik wens u allen een positief, gezond en liefdevol 2025! Uit bewondering voor en met dierbare herinneringen aan Ivon sluit ik af met de prachtige zin die een prominente plek kreeg op haar rouwkaart: ‘Het mooiste wat je kunt achterlaten, zijn sporen van liefde’.