Eurovisie Songfestival
OpinieHet Eurovisie Songfestival is jaarlijks voor mij een verzameling mixed feelings. Van ‘Ik kijk nooit meer’ tot ‘mooi liedje’ en ‘een beetje over de top.’
Nieuwsgierig als ik ben laat ik me vaak toch weer verleiden tot een blik op dit geldverslindende project dat doorgaans meer eenheid uitstraalt dan alle Europese instanties in Brussel bij elkaar. Nou is het al jaren zo dat vriendjespolitiek de Eurovisie-wereld niet vreemd is. Letland geeft twaalf punten aan Estland, San Marino omarmt buurland Italië met de maximumscore en Duitsland en Oostenrijk zijn dikke maatjes, de Oostenrijkers kunnen weer twaalf punten bijschrijven. Ook de deelname van Australië kan ik nog steeds niet plaatsen. Wat is de volgende stap, dat we ook Dubai, Japan en Chili toelaten?
Ik gruwel van zoveel voorspelbaarheid bij het stemmen en neem me strak voor volgend jaar echt niet meer te kijken. Ik zie dat IJsland niet goed scoort, maar verbaas me ook eigenlijk niet. Men heeft in Reykjavik weinig zicht op buurlanden, iets dat zich wreekt op zo’n mooie zaterdagavond.
Dan verschijnt er plots een muis in beeld. Namens Italië wordt Ieniemienie afgevaardigd punten te geven, het moet niet gekker worden. Ik bedenk me dat het in de toekomst mogelijk moet zijn een robot dit event te laten presenteren, dan loopt het waarschijnlijk ook niet zoveel uit. Dan kunnen de teksten door AI (Artificial Intellingence) worden gefabriceerd. Nou is het voor mij echt een stap te ver door AI nog meer in te zetten anno 2025, het ontdoet de berichtgeving van wat emotie, zo is mijn stellige overtuiging. Als ik naar de TV kijk, naar dat carnaval in Basel, vraag ik me trouwens af of dat in dit geval slecht zou zijn.
Met een sapje sla ik me door de laatste face van de puntentelling. De tele-voting, stemmen van het publiek, de machtige factor bij het bepalen van de winnaars van th Eurovision songcontext. Gelukkig hebben anderen er veel meer verstand van dan ik, en vliegen de puntenaantallen in het rond. Het zal allemaal wel. Het is 01.01 uur in de nacht als de laatste stemmen worden uitgebracht. Basel ontploft, het is eindelijk klaar.
Kort na de uitslag meldt omroep Avro/Tros dat het ondanks de twaalfde plaats trots te zijn op de Nederlandse deelnemer Claude een dat het verheugd is dat er na het echec van een jaar eerder in Zweden verbeteringen voor de artiesten waarneembaar waren. Tsja.
Dan verbaas ik mezelf met een glimlach. In alle consternatie over het tikken van deze column heb ik wél de puntentelling in de gaten gehouden, maar is het winnende Oostenrijkse nummer me niet bijgebleven. Misschien moet ik op mijn oude dag iets meer luisteren naar Claude; C’est la-la-la-la la vie.
