Ger Heesen met hart en ziel kunstenaar
CultuurOverzichtstentoonstelling en boek voor ondergewaardeerd schilder
Door Clemens Bielen
WINTERSWIJK- Ger Heesen zou dit jaar op 15 augustus 100 jaar zijn geworden. Een goede aanleiding om eens extra aandacht te geven aan de veelzijdig kunstenaar. Van 14 oktober tot 16 januari is er een overzichtstentoonstelling van zijn werk te zien in de MuseumFabriek. Maar er is meer. Tienke Brouwer en Sjoerd van der Werf hebben zijn leven in tekst en beeld vastgelegd in een boekwerk: Ger Heesen met hart en ziel kunstenaar. Ger Heesen was de oom van Jan Derk Heesen, die samen met Tienke Brouwer de uitgave presenteert bij Achterhoek Nieuws
Bijzonderheid is dat dit gesprek plaatsvindt in het huis waar Ger Heesen is opgegroeid en altijd - met een intermezzo van 10 jaar in Amsterdam - heeft gewoond. Op de voor- en achtergevel prijken mozaïeken van Ger Heesen.
‘Op Heesen’
Tienke Brouwer kent Ger Heesen al vanaf de tijd dat hij thuis lesgaf in de Javastraat. Haar kinderen zaten ‘op Heesen’, zoals dat toen heette. Ze hebben er veel plezier aan beleefd. Tienke: “Ik vind het leuk om iets uit te zoeken, de geschiedenis in te duiken. Elk schilderij kent zijn verhaal en zo is het boek ook opgebouwd. Het boek is rijk geïllustreerd, maar door de bijbehorende tekst, krijgt de lezer ook een kijkje in het leven van Ger Heesen.”
Tijdens de bezetting leerde hij zijn latere vrouw Riek van der Lichte kennen. De Amsterdamse schilderes was 16 jaar ouder dan Ger. Kunstenaars zochten elkaar op via kunstkringen en kunstverenigingen. Het is dan ook niet verwonderlijk, dat het boek verlevendigd wordt door herinneringen van kunstenaars, die Ger Heesen hebben gekend: Robert Jansen, Steven van de Brand, Kristie Legters, Jeroen Westerman. Zij geven een impressie van de kunstenaar en de mens Ger Heesen. Een markante man ook.
De prunus autumnalis aan de Zonnebrink
Dat Ger Heesen geen doorsnee-man was, illustreert Tienke met het verhaal over de boom in haar voortuin. “Mijn man was in de voortuin een wegkwijnende boom aan het afzagen. Ger Heesen kwam met de auto langs, liet zijn wagen midden op de drukke Zonnebrink staan en riep: ‘moet je niet doen, stop met zagen, je weet nooit wat er nog uitkomt!’ Hij zag iets en dacht: dat kan niet en handelde dan impulsief. En warempel de boom staat er nog steeds, al moet ik zeggen dat hij nu wel weer wat aanmoediging kan gebruiken.”
Nog meer verhalen
Wat de eerdergenoemde kunstenaars te vertellen hebben mag de lezer zelf ontdekken. Wie niet in het boek voorkomt, maar wel les heeft gehad van Ger Heesen is Ine Bolk: “Sinds 40 jaar geef ik schilderles, ook aan kinderen. Je hoopt altijd dat er een enkeling bij is, die ook zo geboeid raakt dat hij/zij ook verder gaat in de kunsten. Mijn grote voorbeeld was mijnheer Heesen. Ik heb daar als kind jaren geschilderd. Heerlijk, gewoon met restjes lakverf of stempelen of we maakten een dierentuin op de grote tafel bij de entree. Soms kreeg je een beetje sturing, maar er werd vooral gekeken wat uit jezelf kwam. Het was een super tijd!”.
Tienke Brouwer: “Wat de man allemaal niet heeft meegemaakt: Hij ging met zijn onafscheidelijke Solex naar Parijs en Rome! Of naar de ‘Baumberge’ met zijn geliefde.”
Max van Dam ging met de fiets naar Parijs; de elf jaar later geboren Ger Heesen met de Solex. Niet dat hij meer geld zou hebben dan van Dam want het kunstenaarsbestaan levert geen goed basissalaris op. Geen vetpot dus, temeer als je niet zo graag je werken verkoopt. Sterker nog op latere leeftijd kocht Ger Heesen de schilderijen van zijn geliefde vrouw Riek op.
‘Mijn Oom’
Jan Derk Heesen, het ‘neefje’ van Ger, kan ook diverse herinneringen ophalen aan zijn oom. Toen Jan Derk op de academie in Enschede zat, ging zijn oom nog wel eens mee. Hij had ook les van hem en is nu druk bezig om schilderijen in te lijsten voor de tentoonstelling. “Hoe meer ik met zijn kunstwerken bezig ben hoe verbaasder ik ben over al die stijlen, zijn veelzijdigheid, de verschillende technieken en materialen die hij gebruikte. Krijt, aquarel, wasco, viltstiften, acryl, olieverf…. Stillevens, landschappen , portretten, stadsgezichten, naaktmodellen. Hij is erg ondergewaardeerd, vind ik. Omvangrijk werk ook; duizenden mappen; ik kan half Winterswijk er wel mee behangen.”
En mozaïeken. Eén ervan is gered van de sloop bij het voormalig asielzoekerscentrum in Aalten en is nu te vinden bij de ingang van de museumfabriek. Als u daar toch bent, loop dan ook even naar binnen voor de tentoonstelling en vraag om een rondleiding, een absolute meerwaarde. Elk werk heeft zijn eigen verhaal.