‘Ik ben melancholisch en een tikkeltje zwartgallig’
Veur de DraodACHTERHOEK - In Veur de Draod leggen Bekende Achterhoekers hun ziel bloot. Vandaag de schrijfster achter boeken als Schillers dubbelliefde, Eindspel en Duizend stukjes overal. Niemand minder dan Mariska Overman (55). Ze werd geboren in Eibergen.
Door André Valkeman
1) Mijn mentale bui is:
“Ik voel me best goed, met af en toe een dip. Ik ben een emotioneel, melancholisch en tikkeltje zwartgallig mens en dat maakt dagen soms zwaar, maar door de bank genomen geniet ik vooral. Ik noem dat blij depressief; maar vooralsnog snappen de meeste mensen niet precies wat ik dan bedoel, haha.
En het grote plaatje, mijn leven? Ach, er moet niks, er mag veel. Ik heb de mooiste en de ergste dingen meegemaakt, gelukkig veel meer mooie dan erge, en ik ben er nog, ik kan bijvoorbeeld nog dansen. Daar hou ik intens veel van. Hoera!’’
2) Ik lijk het meest op ‘mien va/mo’:
“Ik denk dat ik qua uiterlijk meer op mijn vader lijk, en wat innerlijk betreft een beetje een combinatie van beiden. Mijn vader is een harde werker en mijn moeder – ze is al overleden – was echt een levensgenieter. Ik combineer die twee dingen en dat botst in mijn hoofd weleens.
Verder lijk ik op veel vlakken ook helemaal niet op ze. Van jongs af aan heb ik mij soms wel een lelijk eendje gevoeld: alsof ik een vreemde in het nest ben, de afwijkeling. Maar dat heb ik ook wel in deze samenleving, dat lelijke eendje-gevoel.”
3) Mijn grootste angst in het leven is:
“Mijn allergrootste angst is de angst voor de dood. Of beter gezegd: niet meer leven.
Leven is gewoon zo fantastisch, zelfs tijdens de dieptepunten vind ik dat. Ik voel me bijna dagelijks gezegend dat ik besta. Zeg nou zelf, het is toch uniek dat uitgerekend jij er bent, met al die miljoenen genetische combinaties die mogelijk zijn? Ik koester dat als een malle. Dat dit leven ooit ophoudt vind ik een bijna onverdraaglijke gedachte.”
4) Na de dood is er:
“Ik hoop op een soort hemel, maar ik vrees dat er niks is. Ik denk wel dat deeltjes van je opgaan in het geheel. Alle atomen in je lijf moeten ergens blijven. Ik hoop dat die deeltjes ooit weer in iets levends belanden en dat je op die manier toch doorgaat.”
5) Dit gebeurt er met mij als ik een opgevoerde brommer zie:
“Ik denk altijd aan mijn broertje, bij iedere brommer (Overmans broertje verongelukte op zijn brommer in 1991, red.). Het is maar een fractie van een seconde, maar toch. Ik mis hem tot op het bot, en dat neemt niet af met het verstrijken van de jaren. Ik mis vooral wie we hadden kunnen zijn. Want dat weet ik niet. Ik weet maar 17 jaar. En met ieder jaar groeit de tijd die we niet hadden. Het is raar, dat je iets zo hard kunt missen dat je niet kent, naast het gemis van wat je wel kent, van wie iemand was.
Soms ben ik bang dat mensen moe worden van mijn schrijven of praten over hem. Heb je haar weer, met haar dode broertje. Maar dan denk ik direct daarna: nou en. Over hem schrijven of praten is alles wat ik nog heb. Dat ga ik nooit loslaten.”
6) Ik kan buiten de
Achterhoek wonen:
“Ik ben geboren in Eibergen, en opgegroeid in Hengelo Overijssel. Ik heb in de Randstad en in het buitenland gewoond. Sinds 1998 woon ik weer in Hengelo. Ik voel me zowel Achterhoeker als Twentenaar, maar bovenal oosterling. Ik hou van de nuchterheid en onderkoelde humor, en van het landschap.”
7) De mens is monogaam:
“Monogamie is een keuze, de meeste mensen zijn vooral serieel monogaam, denk ik. Dat geldt ook voor mij, ik heb meerdere relaties gehad en ben altijd trouw geweest. Trouw zijn is makkelijker als je een hele leuke partner hebt, en die heb ik al bijna veertien jaar nu. Ik heb een overdreven sterke moraal, dat helpt ook. Sommige dingen doe je gewoon niet, en voor mij valt vreemdgaan daar ook onder.”
8) Dit was mijn laatste
lachkick:
“Ik weet het niet precies meer maar met mijn dochter kan ik onwijs de slappe lach krijgen, over de gekste dingen. Soms vermijden we ook bewust elkaar aan te kijken in situaties waarin lachen niet zo gepast is. Dan stellen we het uit en lachen we gewoon achteraf.”
9) Mensen met accent of tongval zijn:
“Als jong meisje schaamde ik me voor mijn Twentse tongval. Toen ik als 22-jarige naar Den Haag verhuisde heb ik hard mijn best gedaan abn te leren. Dat lukte grotendeels. Inmiddels, na heel wat jaren weer in het oosten wonen, is de tongval weer terug. Nu voel ik mij juist trots. Het lelijkste accent vind ik Noord-Hollands, het mooist vind ik Haags.
Maar wat mij betreft mag ieder accent op het journaal, als het nog maar verstaanbaar is voor iedereen. Perfect abn is vooral saai, toch?”
10) Dit komt op mijn grafsteen:
“Op mijn graf mag staan: Ik heb liefde gekend. Want dat heb ik. Niet altijd daar waar ik het had verwacht of gehoopt, maar wel in overvloed. En liefde, dat is volgens mij waar het allemaal om gaat, en dat wat blijft, ook na de dood. Liefde voor naasten, voor het leven, voor de natuur, voor de kunsten.’’