John Hek schildert weer dankzij Debbeshoek

za 16 mei, 11:20

ULFT – Voor velen in Silvolde en omgeving is café Pan onvergetelijk. Tien jaar lang was het café aan de Terborgseweg immens populair en heeft het uitgaansleven van met name jongeren bepaald. Er waren legendarische optredens van iconische bands waar nu nog over wordt gesproken. In 2002 deed kroegbaas John Hek vanwege fysiek en psychisch ongemak afstand. Hij heeft mindere tijden gekend, maar momenteel zit hij weer goed in zijn vel.

Door Marcel van Berkum

We spreken John in zijn Ulftse woning op zijn 70ste verjaardag. De ene na de andere smeuïge anekdote gaat over tafel. Maar eerst verhaalt hij over zijn problematische jeugd. Hij heeft er een levenslang trauma aan overgehouden. “Ik ben geboren in Amsterdam en toen ik één jaar was ben ik letterlijk afgevoerd oftewel geadopteerd door een gezin in Doetinchem. Ik kreeg de achternaam Hek, vier oudere zussen en een uiterst agressieve vader, die mij regelmatig ernstig mishandelde. Daarvan heb ik in mijn latere leven geestelijk heel veel last gehad."

Strak in het pak
John Hek en Gaby Bruins en hun partners waren buren in de Bergstraat in Ulft. Tijdens een barbecue ontstond het idee om een kroeg te beginnen. John werkte in de antiek en had ook horeca ervaring. Buurman Gaby werkte in een supermarkt. Het bleef niet bij een zomeravond idee maar er werden daadwerkelijk stappen ondernomen. Er volgde een gesprek met Gerard Beijer van Drankenhandel Terborgse Wijncentrale, die hen aanraadde voor een pand naar Stef Kaak te gaan. Wel met het advies om daar niet in de spijkerbroek aan te komen. “Gaby en ik hebben toen een pak gekocht bij Duthler in Varsseveld. Toen wij strak in het pak  binnenkwamen zei Kaak lachend: Jullie hebben zeker speciaal voor dit gesprek een pak gekocht.” Het resulteerde erin dat beide heren in het pand aan de Terborgseweg, dat ooit zaal Kolks en even Harrebar was, café Pan, vernoemd naar een god uit de Griekse mythologie, begonnen. John was ook een uitstekende timmerman, restaurateur en houtbewerker en bouwde er een bar en later een serre.

Populair
De heren verdeelden de taken naar interesse. John voelde zich prettig achter de bar en was een populaire gastheer. Gaby deed hoofdzakelijk de programmering van de bands in de zaal. De Ulftenaar memoreert dat het café vanaf het begin in 1992 uitstekend liep. "Voor de bands in de zaal hadden wij een deal met MOJO. Daardoor konden wij bekende bands boeken, maar moesten ook onbekende acts erbij nemen waarvoor minder belangstelling was." Het optreden van Rockbitch is na al die jaren nog steeds in Silvolde talk of the town. Hij verduidelijkt dat het lange dagen waren. Pan was open van donderdag tot en met zondag en John werkte ook nog drie dagen in de week in een antiekhandel. Na een aantal succesvolle jaren ontstond er ruis in de samenwerking en vanwege een financieel geschil gingen Hek en Bruins uit elkaar. Gaby trad in dienst van MOJO en John en zijn toenmalige partner Ilse zetten Pan voort. "Op een gegeven moment was ik lichamelijk op." Hij trok het niet meer en besloot de kroeg van de hand te doen om een minder hectisch leven te lijden.

Schilderen
John werd als zzp'er interieurbouwer in de horeca. Op verzoek van Beijer maakte hij in de Terborgse Wijncentrale een fraai gestileerde en functionele gelagkamer. De klanten keken zich de ogen uit en het leverde Hek veel opdrachten op tot ver buiten de Achterhoek. Hij werkte daarna voor diverse aannemers en tot zijn pensioen voor 1001Tuinhuisjes in Silvolde. Jaren daarvoor kreeg hij het advies om te gaan schilderen als uitlaatklep voor de frustaties uit zijn verleden. "Ik had geen ervaring en kocht doek en acrylverf bij de Action." John schilderde razendsnel en gebeurtenissen uit zijn jeugd waren het thema. Hij kreeg veel complimenten. Zijn opvallende stijl doet denken aan het werk van Herman Brood. Niet toevallig. "Ik was altijd een fan van de muziek en schilderkunst van Herman Brood. Ik weet nog dat Herman voor een optreden in de kleedkamer van Pan voor mij een tekening met kleurpotloden maakte. Na gebruik legde hij een potlood weer op exact dezelfde plek in de doos terug, omdat hij kleurenblind was. Na het optreden wilde Brood door de tuin van de buren naar zijn auto om de fans in de zaal te ontwijken. Ik had er alleen niet aangedacht dat die tuin werd opgeknapt en vol kuilen, bulten en gesnoeide struiken zat. Vloekend en tierend kwam Herman onder de modder en takken weer tevoorschijn."

Rode draad
Na zijn pensioen kreeg John Hek zware mentale problemen en raakte in een depressie. Het ging geestelijk en lichamelijk bergafwaarts. Het jeugdtrauma loopt als een rode draad door zijn leven. Maar dat is nu verleden tijd. Hij kreeg professionele hulp. Sinds een jaar heeft hij zijn leven weer op de rails en kijkt positief naar de toekomst. Dankzij zorgcentrum Debbeshoek en GGNet. "Ik ben twee keer in de week in de dagbesteding. Het heeft mij gered. Ik doe aan allerlei activiteiten mee en ben weer gaan schilderen. Wel in mijn eigen stijl tot verbazing van de anderen in mijn groep."