Kinderen bij jarigePius X-school worden gezien
Onderwijs‘Als een kind lekker in zijn vel zit, leert het ook makkelijker’
VARSSELDER - Basisschool Pius X in Varsselder vierde begin april het 100-jarig bestaan met een themaweek voor de kinderen. Woensdag 1 april werd het feestelijk samenzijn afgesloten in het dorp. Een school als onderdeel van de leefbaarheid in een dorp, een school met een missie.
Door Remko Alberink
Directeur Marvin Philipsen (34 jaar) van de school straalt een en al enthousiasme uit als hij over de school in Varsselder verhaalt. Hij vertelt enthousiast over de geschiedenis van de school, het team en hoe hij zijn entree maakte op de school. Maar bovenal en het liefst praat hij over de kinderen van dorpsschool ‘Pius tien’ in Varsselder.
Zien
“We vinden het belangrijk dat kinderen gezien worden. Als een kind lekker in zijn vel zit, leert het ook makkelijker”, trapt Philipsen af. “Natuurlijk hebben wij ook elke ochtend het basisaanbod van lezen, taal, rekenen en spelling, maar het is niet erg als een les niet helemaal wordt afgerond omdat we aandacht hebben voor het welzijn van de kinderen of groep. We willen hier omkijken naar elkaar en er samen iets van maken.”
Jaren geleden had de school rond de zestig leerlingen, inmiddels is dat aantal gegroeid tot 89. “Het zijn bijna allemaal kinderen uit het dorp. Een enkeling is verhuisd, woont nu elders, maar zit nog steeds op deze school. Als school maken we deel uit van de leefbaarheid van het dorp, dat er een basisschool nabij is, is voor kinderen erg belangrijk.”
Wie denkt dat er door het eeuwfeest in Varsselder ook gevierd wordt dat er 100 jaar basisonderwijs wordt gegeven, die heeft het mis. “De eerste school zag hier in 1901 het levenslicht”, stelt Philipsen terwijl hij er een boekje bij pakt. “Dat was een openbare school. In 1917 werd de parochie hier opgericht en in 1926 veranderde de bestaande school in een katholieke school.”
De naam verwijst naar paus Pius X, die in het begin van de vorige eeuw paus was.
Essentius
Anno 2026 maakt de basisschool uit van Essentius, een overkoepelende stichting voor negen basisscholen in de gemeenten Oude IJsselstreek en Aalten. Philipsen is directeur van de basisscholen in Megchelen (Sint Martinus), Netteren (Walburgis) en Varsselder. “Dat betekent dat ik gemiddeld anderhalve dag op elke locatie ben. Heel leuk, maar dat vraagt ook iets van de zelfredzaamheid van de rest van het teams.”
Philipsen benadrukt dat de scholenkoepel extra investeert in leerkrachten: “Zo hebben we hier 89 leerlingen in vier combinatiegroepen. De groepen 1 en 2 zitten bij elkaar, 3 en 4 ook, 5 en 6 zitten samen en 7 en 8 ook. Maar we hebben een vijfde leerkracht die op bijvoorbeeld de ochtenden helpt bij groep 5/6, een volle klas met 32 leerlingen. Dan krijgt groep 5 apart les van groep 6.”
Bijkomend voordeel doet zich voor als er eens een leerkracht ziek is. “Dan bellen we niet de invallerspool, maar schuiven we een leerkracht door. Groot voordeel is dan dat de kinderen namelijk een bekende voor de klas krijgen.”
Entree
Hij vindt het zelf minder belangrijk, maar de entree van Philipsen binnen de school is best een heel bijzondere, te mooi om niet te vermelden. De inwoner van Gaanderen liep namelijk ooit stage bij een van de scholen van Essentius. “Toen ik mijn diploma had, vroegen ze me daarna of ik wilde blijven en heb ik drie jaar lang groep 7/8 lesgegeven.”
Het directeurschap kwam vacant en als jonge dertiger besloot Philipsen te solliciteren. En hij werd benoemd. “En nu werk ik hier in Varsselder bijvoorbeeld met Judith samen, de leerkracht die mij begeleidde toen ik nog stage liep.”
De term directeur is overigens geen woord dat Philipsen vaak gebruikt. “Ik ben graag onderdeel van het team en praat veel liever over aansturen.”
Vragend naar zijn eigen basisschoolperiode, herinnert Philipsen zich een leerkracht in groep acht. “Je herinnert je als kind vaak geen specifieke les, maar een periode waarin je je goed voelde in een klas. Kinderen herinneren vaak een meester of juf die voor ze gingen, dat willen wij hier ook doen. Je bent er immers voor de kinderen.”
Je herinnert je als kind vaak geen specifieke les, maar een periode waarin je je goed voelde in een klas
