Het cement van de samenleving

Donderdag is het weer zover. Dan beginnen de Varsseveldse Volksfeesten. Voor de één een paar dagen van muziek en gezelligheid, voor de ander draaien, zwieren en botsen op het lunapark. Centraal tijdens deze vier dagen staat het elkaar ontmoeten: in de feesttent, op het terras, bij het Hofshuus, bij het vogelschieten of waar dan ook. Een feest waar velen maandenlang naar uitkijken.
Eigenlijk begint die voorpret al veel eerder. Zodra de AOV-glossy op de deurmat valt, weet je: het komt eraan. Vroeger noemden we het nog gewoon het AOV-krantje, maar eerlijk is eerlijk, tegenwoordig doet het woord glossy het magazine veel meer recht. Prachtig vormgegeven, boordevol foto’s, verhalen en praktische informatie. Zo’n boekje blader je niet vluchtig door; je neemt er uitgebreid de tijd voor.

Mooi vond ik dat dit jaar de bezorgers van al die ruim 2.500 glossy’s in het zonnetje werden gezet. Mensen die vrijwillig kilometers wandelen en fietsen om ervoor te zorgen dat iedereen het magazine op tijd ontvangt. Werk dat nauwelijks opvalt, omdat het vanzelfsprekend lijkt. Totdat iemand besluit om er bewust aandacht aan te geven. Dan zie je ineens hoeveel mensen zich belangeloos inzetten voor iets waar anderen plezier aan beleven. En dat geldt eigenlijk voor de hele organisatie. De Algemene Oranje Vereniging draait volledig op vrijwilligers. Mensen die vergaderen, regelen, sjouwen, opbouwen, afbreken en problemen oplossen nog voordat de meeste bezoekers er iets van merken.
Dat geldt ook voor de wagenbouwers. Al maanden zijn ze meerdere avonden per week bezig met hun creatie voor de allegorische optocht. En als de grote dag dichterbij komt, komen steeds meer mensen helpen om duizenden dahlia’s te pitten en te plakken. Jong en oud, buurman en buurvrouw, vriend en kennis. Ondertussen wordt er gelachen, bijgekletst en vooral ook flink doorgewerkt om alles op tijd af te krijgen.

Terug naar de AOV-glossy. Al bladerend lees je dat de organisatie, naast het hoofdprogramma in het tentencomplex, oog heeft voor iedereen. Zo kunnen kinderen spelletjes doen en genieten van theater. Voor de wat oudere jongeren is er een muziekmiddag en toneelvoorstelling. Op de kermis is een prikkelarm uur, met zachtere muziek en gedimde verlichting. En een gratis treintje brengt bezoekers van en naar het tentencomplex.
Ik schrijf nu over Varsseveld omdat het mijn eigen woonplaats is. Maar hetzelfde geldt voor schutterijen en andere organiserende comités in onze gemeente. Overal zijn het vrijwilligers die samen de schouders eronder zetten. Niet voor niets worden zij het cement van de samenleving genoemd. Zonder cement vallen stenen uit elkaar. Zonder vrijwilligers gebeurt uiteindelijk precies hetzelfde.
Ik wens iedereen die dit jaar nog kermis gaat vieren een paar supergezellige dagen toe!