Lot

Ik lees dat een winnend lot ter waarde van 1 miljoen euro is teruggevonden nadat het in een vuilniswagen was beland. Medewerkers van de plaatselijke vuilnisophaaldienst waren een dag druk om het terug te vinden. De winnares moet de kosten betalen, maar dat kan er best wel af, lijkt me. Het gebeurde in het lieflijke plaatsje Bitonto in de buurt van Bari in het zuiden van Italië. Volgens Wikipedia is het omgeven door uitstrekte olijfboomgaarden en is er een ringweg in een cirkel met een straal van 3 km omheen gelegd. De meesten rijden er dus met een boog omheen. Maar nu was het enkele weken wereldnieuws.

Ik doe mee aan loterijen, die regelmatig op tv voorbijkomen, maar heb nog nooit wat gewonnen. Ik weet dat ik daarin niet alleen sta. De kans op een prijs van minstens 1 miljoen euro is bij de grote landelijke loterijen ongeveer 1 op miljoenen. Van tijd tot tijd doe ik mijn beklag tegenover mijn partner: “Ik heb nooit eens geluk”. “Jij hebt geluk in de liefde”, antwoordt ze. “Ik ben jouw winnend lot uit de loterij”. Ik zwijg wijselijk. Ik denk erover om mijn deelname op te zeggen. Maar ja, dat doe je niet, want je zult zien dat dan net de straatprijs in jouw straat valt en zo’n schreeuwlelijk met een bos bloemen voor de deur van de buren staat.

Zo deed mijn vader jaren mee aan de voetbaltoto. Je gokte op winst, verlies en gelijkspel van wedstrijden en leverde het totoformulier elke week in bij de sigarenhandel. Je moest alle dertien goed hebben. Een keer vulde hij het formulier wel in, maar leverde het niet in. Vergeten of zoiets. Toen de uitslagen bekend waren bekeek hij nog eens zijn formulier. Dat had hij beter niet kunnen doen. Hij heeft nooit meer aan de voetbalpool meegedaan en haalde zijn pakje Caballero elders.

Meer geluk in het spel had mijn opa. Hij deed ook werkelijk overal aan mee: kruiswoordpuzzels en rebussen oplossen, slagzinnen maken. Het was dagelijks werk voor de pensionado. Voor het digitale tijdperk moesten alle oplossingen per briefkaart verzonden. Het kostte flink porto maar het bleek lucratief. Het miljoen bleef uit, maar regelmatig kwam de postbode met een pakje aan de deur. Zo kreeg ik van hem een transistorradio cadeau. Dat moet ik even uitleggen. Dat was een revolutie in de jaren 50. Een draagbare radio op batterijen. De pubers kijken mij nu hoogstverbaasd aan. O ja, opa is een boomer uit het stenen tijdperk. Laatst liet ik in een gesprek het woord videotheek vallen. Kenden ze ook niet. Na de uiteg zei er één: “Ah, een soort bibliotheek!”

Dat is heden ten dage mijn lot. Ik schrijf geschiedenis.