Mollevanger geeft al ruim vijftig jaar trainingen in het volleybal

TERBORG/DOETINCHEM De volleybaltrainer zit er actief bij op de bank in de gezellige huiskamer, Karel Mollevanger van Vollverijs uit Terborg. De oud-leerkracht (77) wil na decennia volleybaltraining eigenlijk nog van geen wijken weten, hij vindt het volleybalspelletje veel te leuk. “Elk jaar zeg ik dat ik stop, maar weten ze me toch weer over te halen. Het mooiste vind ik, dat ik na al die jaren iedereen nog recht in de ogen kan kijken.”  

Door Remko Alberink

Dat Mollevanger decennia lang volleybaltrainer zou blijven, lag helemaal niet voor de hand. Ik volleybalde en voetbalde vroeger”, graaft de trainer van de Terborgse volleybalclub in zijn geheugen. “In het voetbal zat ik zelfs nog bij de jeugd van De Graafschap. Later ging ik onder meer bij AD’69 voetballen, die hadden toen grote plannen. Het mooie aan dat voetbal was dat publiek, ik herinner me wedstrijden met wel 3000 man langs de lijn.”

Tijdens zijn actieve carrière keek de in Doetinchem woonachtige Mollevanger al naar een toekomst als trainer. “Toen ik me verdiepte voor wat er nodig zijn om voetbaltrainer te worden, kwam daar heel veel bij kijken, onder meer erg veel geld. Ook was dat een en al vriendjespolitiek, dus toen heb ik uiteindelijk gekozen om te proberen om volleybaltrainer te worden.” 

Zwartsluis
En zo geschiedde. Dat werd mede ingegeven door de omstandigheden qua werk. “Ik kwam als leerkracht in Zwartsluis te werken en heb daar met iemand anders een volleybalclub opgericht. We mochten alleen op zaterdag spelen en in no-time waren er honderd kinderen lid. Die moesten ook training krijgen, gelukkig hadden we bij die school een gymzaaltje dat we mochten gebruiken.”

Mollevanger was de stuwende kracht, en dat viel op in de regio. “Reflex uit Kampen benaderde me eens om daar trainer te worden. Ik was jong, had nog geen rijbewijs en noemde een absurd bedrag dat ik daarvoor wilde hebben. Dat doen ze toch nooit, dacht ik, maar een dag later belden ze op. Het bedrag was geen probleem en ik werd voor de training opgehaald en weer thuisgebracht. Dat voelde niet goed naar de club en de mensen in Zwartsluis, dat heb ik dus uiteindelijk niet gedaan.”

Elke avond
Gedurende de jaren trainde de in de buurt van Haarlem geboren Mollevanger vele teams. Van Zwartsluis kwam hij via Raalte (12 jaar) weer in Doetinchem terecht. “Op dit moment train ik een team bij Dash in Vorden, een team bij Orion in Doetinchem en Dames 1 van Vollverijs”, somt het volleybalicoon op. “Elke avond sta ik nog in de sporthal. Het liefst werk ik met zijn tweeën, maar ik vind het nog steeds geweldig om met mensen om te gaan.”

Daarbij laat Mollevanger zich ook inspireren door de wetenschap. “Er zijn onderzoeken die aantonen dat als er een te lange pauze zit tussen de herhaling van een oefening, deze in principe zinloos is. Tussen bijvoorbeeld een serie opslagen in de training moet steeds maximaal twintig seconden zitten om het effectief te laten zijn. Volleybaltrainer Marinus Wouterse is heel geïnteresseerd naar dat aspect, ik vind dat leuk om me te verdiepen in die materie.”

Bij het in de derde divisie spelende Vollverijs heeft Mollevanger het erg naar de zin. “Ik train ze, en ben er bij de wedstrijden ook bij, wil ook nog altijd winnen. Maar dan doet iemand anders de coaching, ik kan me dan bemoeien met het advies aan een van de speelsters die er net even uitgehaald is. Vind ik een mooie rol.”

Zijn komst was geen ABC’tje. “Toen ik benaderd werd heb ik eerst een proeftraining gegeven. Dat beviel. Vorig seizoen hadden we het te makkelijk, it jaar worden we in de derde divisie uitgedaagd.”

Anekdotes
Pratend met Mollevanger levert een schatkamer aan anekdotes op. Hoe hij ooit eens de opdracht kreeg om bij een voormalig club niet te promoveren, omdat het de club anders teveel geld ging kosten. Mollevanger en co trokken zich er niets van aan, gingen voor promotie, maar misten die net op een haar.

Of het moment dat hij met een van zijn jeugdteams kampioen van Nederland werd, dat gebeurde veel vaker, bij meerdere clubs. 

Hij moet nog wel eens lachen als hij ergens een rijtje jeugdspelers ziet wachten om eens te mogen aanvallen, of ploegen die rondjes lopen als warming-up. “Zo zonder van de tijd, ik integreer de warming-up in de training, maar doe wel alles met de bal.”  

Teamspirit
Mollevanger geeft aan dat jeugdspelers pas als ze 9 of 10 jaar oud zijn geschikt zijn om te volleyballen.

“Volleybal kun je niet alleen, dus je moet de teamspirit snappen. Bij voetballen willen kinderen al als ze 5 of 6 jaar zijn. Maar wat je dan krijgt is dan geen voetbal, maar kluitjesvoetbal waarbij er eentje overal doorheen slalomt. Dat kan bij volleybal niet, daarvoor ben je pas later rijp genoeg.”
Ook was hij nog niet zo lang geleden assistent-trainer bij eredivisionist Orion. “Leuk is dat je daar een paar jongens ziet spelen die ik vroeger training heb gegeven in de jeugd.”

Spelletjes
En als Mollevanger niet in de hal is? “Ik kijk graag naar sport op televisie en wij spelen ook graag en veel bordspelletjes.”