Vanuit Heelweg zingend de wereldzeeën over

HEELWEG - Het is een beetje toeval dat ik hem tegenkwam. We hadden weliswaar een afspraak gemaakt in De Ploeg in Varsseveld, maar pas nadat ik bij toeval zijn ouders tegenkwam bij de receptie ter gelegenheid van het 50-jarig bestaan van toneelgroep Heelweg. Van dat gesprek over theater en hun zoon ontstond nieuwsgierigheid naar deze bijzondere man, die zingend en dansend op grote cruiseschepen in zijn bestaan voorziet: Niek Wassink.

Door Theo Soontiëns

Stel je voor dat je als Achterhoeks stel een luxe cruise boekt en op een avond besluit het theater te bezoeken. Je leest de naam van de artiest: ‘Niek Wassink’. Dan gaan meteen de Achterhoekse antennes uit. ‘Wassink? Van welke Wassink is dat d’r ene dan?’ En daarna: ‘Wat mot i-j dan hier?’

Een soortgelijke vraag brandde op mijn lippen toen hij in Varsseveld aanschoof: hoe dan?

Want langs welke route komt een jongetje uit Heelweg terecht op grote cruiseschepen? Achteraf ‘ku’j ’n koe in de kont kieken’, maar wie goed keek, had kunnen zien dat Nieks kompas al vroeg richting muziek wees. Voor het slapen wilde hij liever samen met zijn moeder het liedboekje doornemen dan worden voorgelezen. En hij maakte met iedereen een praatje en grapjes. Zijn opa noemde hem een kletsmajoor.

De vonk
Het theater kwam in beeld dankzij toneelgroep Heelweg. Toen Niek een jaar of acht was, organiseerde die een midwinterspel op een boerderij in Heelweg-Oost. Er waren twee kinderrollen en ‘tante’ Hennie, die geen echte tante was maar af en toe oppaste, vond dat wel iets voor kleine Niek.

„En dat was zo ontzettend leuk”, zegt de inmiddels 36-jarige Niek. „Ik voelde me als een vis in het water op dat toneel. Het was echt amateurtoneel, met zo’n souffleur aan de zijkant. Maar daar is het voor mij begonnen. Ik wilde meer!”

Een auditie in Doesburg leverde nog geen rol op, maar later kwam hij bij een musicalgroep in Silvolde terecht. Zijn ambitie bleek meteen: Niek wilde de hoofdrol. Dat die voor een meisje was, maakte hem niets uit. Het was immers de rol met de meeste tekst. Maar met slechts twee jongens in de groep waren die te kostbaar om aan een meisjesrol te verspillen. De vonk was overgesprongen.

Het vlammetje
Tijdens de puberteit verdween het theater wat naar de achtergrond. School was het belangrijkste en Niek werd naar eigen zeggen vol overtuiging ‘een stuudje’.

Maar toen kwam dansles. Eerst bij dansstudio Kaak in Lichtenvoorde. „Een jaartje kon wel. Even het dansdiploma halen en dan weer verder met school.”

Het liep anders. Via Studio Vieberink in Doetinchem kreeg Niek een ambitieuze danspartner. ‘Zilver’ werd ‘goud’, daarna volgde het wedstrijdteam. Eén keer per week dansen werden vijf trainingen per week in Zevenaar en wedstrijden door heel Nederland.
En toen kwam een CKV-opdracht: bezoek een theatervoorstelling. Op aandringen van zijn moeder werd dat The Wiz in Amphion.
„Dat was fantastisch. Gewoon zo feelgood. Ik had nog nooit zoiets gezien. Ik dacht echt: wauw, dit is geweldig!”

Het vuur
Toch moest er eerst een vak worden geleerd. Niek ging naar de Pabo in Nijmegen. Tijdens zijn eerste gesprek met zijn begeleider zei hij echter al: „Ik wil de theaterschool gaan doen.” De begeleider wist genoeg: die gaat het hier niet afmaken.

Maar Niek is geen opgever. Hij haalde zijn Pabo-diploma en heeft daar nog altijd profijt van: als hij enkele maanden ‘aan wal’ is, werkt hij als invalkracht op basisscholen.

Ondertussen bleef het theatervuur branden. Hij nam zangles en ontdekte Musical Producties Gaanderen. Samen met Janoek Kelderman deed hij auditie voor Moulin Rouge. Ze werden allebei aangenomen. Daarna volgden onder meer Jesus Christ Superstar en Hair, waarin Niek de hoofdrol kreeg.

„Met dansen vond ik het ook leuk, maar dat was competitief. Nu kon ik echt iets aan mensen geven. En ik mocht zingen, dansen én spelen! Ik wilde nooit meer iets anders.”

De reis
Met zijn Pabo-diploma en podiumervaring kon de tocht door theateropleidingenland beginnen. Een tweede hbo-opleiding bleek financieel echter een flinke hindernis. Tot Lucia Marthas, directeur van een gerenommeerde particuliere musicalopleiding, zijn talent zag.

Toen ze hoorde van het financiële probleem, was haar boodschap helder: talent moest leidend zijn, niet de regels. Er zou een oplossing komen.

„Ik heb zoveel aan die vrouw te danken. Zij zag wat ik in me had en heeft ervoor gezorgd dat ik die opleiding kon doen. Ze is streng, maar ook met een hart van goud.”

De zeereis
Via een medestudent kwam Niek uiteindelijk in aanraking met cruise-entertainment. Een wereld die bepaald niet milder is dan het reguliere theater. De technische en fysieke eisen zijn hoog. Zingen en dansen moeten tot in detail kloppen en vrijwel dagelijks werkt hij in de sportschool aan zijn conditie.

Daar staat veel tegenover.
„Ik ben heel blij. De plekken waar ik allemaal heen ben gereisd, dat is echt rijk. Ik mag zingen in kwalitatief hoogstaande shows, in een heel mooi theater, met mooi licht en een bewegende bühne. Én ik reis de hele wereld over. De ene dag zijn we in Sydney, de andere in Kaapstad, Singapore of New York. Sail away!”

Niek werkt momenteel voor cruisemaatschappij AIDA. Ieder jaar volgt een nieuw contract, waarover hij kan onderhandelen. Niet alleen over bestemmingen, maar ook over artistieke ambities. Dit jaar kwam zo een grote wens uit: een eigen soloshow.

Duizenden mensen varen mee en daar staat dan, in zijn eigen theater, Niek Wassink op het podium.

Niet slecht voor een jongetje uit Heelweg.
Wie daarvoor geen cruise wil boeken, kan Niek ook dichter bij huis zien. Op zondagmiddag 29 november is hij in de DRU een van de optredende gasten bij de uitreiking van de Cultuurprijzen van de gemeente Oude IJsselstreek. De toegang is gratis.