Inspiratie

Het is alweer ruim tien jaar geleden dat Martijn Kraan - destijds eindredacteur van Oude IJsselstreek Vizier - me vraagt om een vierwekelijkse column te schrijven over mijn moeder met dementie. Heel vleiend uiteraard, maar zou ik dat kunnen, vraag ik me af. Ik besluit de sprong te wagen. Er valt immers genoeg te beleven in het verpleeghuis waar mijn moeder woont. Is het niet met haar, dan wel met haar medebewoners.

In 2017, een paar maanden na het overlijden van mijn moeder, zeg ik te willen stoppen met mijn column. “Waarom blijf je geen columnist?”, vraagt Martijn, “er zijn genoeg onderwerpen om over te schrijven.” Wederom voel ik me gevleid, maar mijn twijfel is nu vele malen groter. Waar moet ik het in hemelsnaam over hebben? Elke vier weken een nieuwe column schrijven, terwijl mijn leven niet bepaald groots en meeslepend is... Ik besluit het een paar maandjes te proberen, en als blijkt dat ik niet genoeg inspiratie heb, mag ik de opdracht teruggeven.

Dat dit laatste niet nodig is, blijkt wel uit het feit dat mijn hoofd nog steeds boven deze column staat. De twijfel over gebrek aan inspiratie, blijkt tot nu toe ongegrond. Als je goed om je heen kijkt, openstaat voor het verhaal van anderen, kunt genieten van kunst, natuur en cultuur, steekt de creativiteit als vanzelf op. Je ademt het als het ware in. Mathilde Santing bezong dit ook in de musical ‘Joe’: “Inspiratie, de ingeblazen adem van de geest!”

Soms dringt een column zich op. Maar er zijn ook dagen dat ik aan de keukentafel zit, kop thee naast me, laptop voor me, en dan… niets. Op zulke momenten denk ik vol bewondering aan Thomas Verbogt. Hij schrijft elke dag een column in de Gelderlander. Elke dag! Ik vind het heerlijk om ’s morgens met zijn kijk op het leven te beginnen. Om even meegenomen te worden in zijn bespiegelingen. Hij ziet wat wij allemaal zien, maar terwijl wij er voorbijlopen, blijft zijn oog kijken. Zijn taal is zacht, nooit grof of neerbuigend. Vaak met een licht ironische toon en soms melancholiek. Hij schreeuwt niet om aandacht, maar wie goed leest, hoort duidelijk zijn mening.

Verbogt zal iemand als Jake Paul nooit een over het paard getilde macho met grootheidswaanzin noemen. Hij pakt het een stuk subtieler aan en beschrijft hem als ‘de vochtige verloofde van Jutta Leerdam van wie Trump wil dat hij de politiek in gaat’. Hij schrijft vervolgens dat deze Jake Paul ‘zich nog niet zo lang geleden voor veel geld tot moes liet slaan, inclusief zijn herseninhoud.’ En dan komt het venijn: ‘Dat zal hem bij uitstek geschikt maken voor de plannen die Trump met hem heeft.’

Inspirerender kan mijn dag niet beginnen!