De Schatkamer

Op 26 mei werd het online platform ‘De Schatkamer’ gelanceerd door het Nederlands Instituut voor Beeld & Geluid. Een prachtig initiatief waarbij iedereen gratis toegang krijgt tot honderdduizenden uren aan radio- en televisieprogramma’s. Het blijkt een gigantisch succes. Alleen al in de eerste twee dagen trok het platform ruim vierhonderdduizend unieke bezoekers.
Ook ik behoor tot de groep die de dag na lancering meteen een kijkje gaat nemen. Het voelt alsof ik lekker rond mag struinen op een zolder vol nostalgie. Ik wandel als het ware door mijn eigen televisieverleden en kan al mijn herinneringen tot leven wekken met een simpele muisklik. Van Swiebertje tot Q & Q. Van Koot en Bie tot Sonja Barend. Allemaal programma’s waar ik vroeger met veel plezier naar keek.

Tussen de enorme hoeveelheid tv-fragmenten kwam tot mijn grote verrassing ook Ischa Meijer voorbij. Ik klik en weet binnen een paar minuten weer waarom hij meesterinterviewer werd genoemd en waarom ik zo’n bewondering voor hem had. Hij interviewde niet alleen op het puntje van zijn stoel, hij liet je er als kijker ook op zitten. Altijd alert. Altijd nieuwsgierig. Altijd het lef om te confronteren.
Hij luisterde naar zijn gasten en was oprecht geïnteresseerd in het antwoord. Dit lijkt een open deur, maar het is een kwaliteit die je nog maar zelden tegenkomt. Veel huidige talkshows zijn vooral een meningenkaravaan. Bij Ischa gebeurde echt iets. Hij kon vriendelijk zijn, ontwapenend en tegelijk scherp en confronterend. Soms allemaal binnen één minuut. En als hij een gesprek niet interessant vond, dan voelde je dat als kijker ook. Daar zat geen laagje vernis overheen.

Terwijl ik naar die oude beelden kijk, komt een herinnering boven. Op 14 februari 1995 werd onze tweede zoon geboren. Ik was moe, maar vooral intens gelukkig. Een prachtig gezond kind in mijn armen. Een grote broer die opeens niet meer de kleinste is. Lieve mensen om me heen die deelden in ons geluk.
En toen hoorde ik het nieuws… Ischa Meijer was plotseling overleden. Natuurlijk viel ik daardoor niet meteen van mijn roze wolk af, maar ik was wel ontdaan door dit bericht. Wat een verlies voor de Nederlandse journalistiek. Sindsdien zijn de geboortedag van onze zoon en de sterfdag van Ischa onlosmakelijk met elkaar verbonden.

En nu, dertig jaar later, zit Ischa dankzij de Schatkamer opnieuw tegenover zijn gasten. Nog steeds scherp. Nog steeds nieuwsgierig. En ik zit weer op het puntje van mijn stoel te kijken. Zoals vroeger.

Ik denk dat ik de komende weken vaker op schattenjacht ga. Ver weg van het WK voetbal, maar op een - voor mij - veel interessanter speelveld van herinneringen.