Column Toekomstmuziek
Een gezonde DRU
OpinieWie ziek is, hoopt op een goede diagnose en behandeling. Maar zelfs dokters verschillen van mening. De een ziet symptomen, de ander de oorzaak. Soms komt de oplossing uit onverwachte hoek.
Bij het DRU Industriepark wordt al jaren gezocht naar een behandeling. Maar zijn we het eens over de diagnose?
Interimbestuurder Cleo Sissingh noemde de organisatie in februari “huiselijk en amateuristisch”. Eerder waarschuwde voormalig Pakhuus-directeur Harry de Kort dat het wegbezuinigen van vaste technici en inhuren van techniek duurder kon uitpakken. Inmiddels is externe inhuur weer vervangen door vast personeel.
Kritiek werd soms als schadelijk of opruiend weggezet. Wanneer besluiten worden teruggedraaid, blijkt gelijk hebben, krijgen én geven een delicate aangelegenheid. Elton John wist het al: sorry seems to be the hardest word.
Maar wie stelt de diagnose? Bestuurders, politici of inwoners? En wat als vermeende kwakzalvers iets waardevols bijdragen?
Zelf heb ik meermaals aangeboden mee te denken als muzikant, organisator en voormalig conservatoriumdocent. Niet omdat ik het wondermiddel bezit. Misschien ben ik wel een kwakzalver. Ook anderen droegen ideeën aan. Sissingh vertelde me deze week dat zij mensen uitnodigde om mee te kijken, maar slechts één reactie kreeg. Meekijken is echter niet hetzelfde als meedenken. En een uitnodiging moet mensen bereiken.
Misschien praten we langs elkaar. Een actievere uitnodiging vanuit de DRU kan helpen, maar ook een kritisch of opbouwend bericht op Facebook leidt niet vanzelf tot een gesprek. Elkaar opzoeken en begrijpen vraagt inzet van beide kanten.
Het college wil inmiddels over de inhoudelijke toekomst praten. Een gezonde ambitie. Maar een visie vol ‘verbinden’, ‘innoveren’ en ‘ontmoeten’ vertelt nog niet hoeveel ruimte er komt voor lokaal talent, amateurkunst, jongeren of samenwerking met andere podia.
Bij mijn Hooked Sessies organiseer ik een plek waar muzikanten met hun instrumenten in gesprek gaan. Ze luisteren, reageren, maken dappere fouten en proberen opnieuw. Soms ontstaat iets magisch. Niet omdat iemand weet hoe het moet klinken, maar omdat we ruimte maken om samen iets te ontdekken.
Misschien heeft de DRU een openbare behandelkamer nodig, waar ideeën samenkomen en draagvlak kan ontstaan. Organiseer een openbare bijeenkomst, nodig iedereen actief uit en smeed het ijzer nu het heet is.
We weten aardig wat het kost om de patiënt in leven te houden. Maar hoe ziet de revalidatie eruit? En wie neemt het initiatief om daar samen over te praten?
Meindert Bussink
