Een waardevolle bijbaan

Afgelopen week lag er na vele weken eindelijk weer eens een Gelderse Post in de bus. Inclusief een flyer van een huis-aan-huisverspreidingsorganisatie. “Ken je iemand die bezorger bij ons wil worden?’, luidde de kop. De zoveelste oproep voor bezorgers: 13 jaar of ouder, per wijk één à twee uur bezorgen, leenfiets mogelijk, kranten thuis afgeleverd en goed verdienen. In mijn jeugdjaren was dit voor mij een perfecte uitnodiging geweest.

Mijn dertienjarige ik had daar destijds geen moment over hoeven nadenken. In die tijd kon je achteraan aansluiten voor een krantenwijk of een baantje bij de plaatselijke supermarkt. Ongelooflijk dat er nu kennelijk heel weinig jongeren zijn die dit werk willen doen. Ik vraag me oprecht af hoe dit kan. Is er ander, leuker werk in overvloed? Of krijgen de tieners van nu zoveel zakgeld van hun ouders dat een paar uur werken niet meer nodig is?

Vanaf mijn zestiende ging ik elke zaterdagochtend ‘aan de poets’. En als er iets is waar ik een hekel aan had én nog heb, dan is het schoonmaken. Maar ja, een zakcentje verdiende zichzelf niet. En ik wilde wel zo snel mogelijk naar de winkel van Ten Broeke om de nieuwste elpee van The Police te kopen.

Mijn eerste poetsadres was aan de Vriezelaar op Sinderen, bij een ouder apothekersechtpaar uit Amsterdam dat in het weekend naar hun Achterhoekse boerderijtje kwam. De man was, zoals mijn opa zou zeggen, een olde nösterpot: altijd mopperen en klagen. Zijn vrouw daarentegen was juist ontzettend lief, hartelijk en attent. Met Sinterklaas kreeg ik van haar de lekkerste chocoladeletter die ik ooit heb geproefd, afkomstig van de bekende patissier Holtkamp.

Als ze een keertje niet op de boerderij waren, moest ik de sleutel ophalen bij de buren: de ‘breurs Jansen’. Broer Wim zorgde voor de boerderij, broer Herman voor het huishouden. Herman was een begenadigd schilder van natuur en landschap. Een autodidact. Ik mocht nooit vertrekken voordat ik zijn laatste werk had bewonderd. Bepaald geen straf, want wat kon die man prachtig tekenen en schilderen! Een krijttekening van een doorkijkje in een bos hangt nog altijd bij ons in de woonkamer. De lijst maakte hij ook zelf. Hij wilde het in eerste instantie niet verkopen, want zijn tekeningen waren zijn kindjes. Toch ging hij na een paar weken overstag. Dolblij fietste ik met het schilderij naar huis. 

Nu sta ik met die flyer voor bezorgers in mijn hand en denk niet alleen aan de krantenwijk die ik destijds graag had gehad. Ik denk vooral aan wat zulke bijbaantjes je leren: op tijd komen, verantwoordelijkheid nemen, mensen leren kennen en verhalen verzamelen. Misschien is dat uiteindelijk wel de mooiste verdienste van allemaal.